Województwo: lubuskie

Okręg PZW: Okręg PZW w Gorzowie Wielkopolskim

Liczące ponad 1400 ha Uroczysko Lubniewsko położone jest pomiędzy Lubniewicami a Sulęcinem w północnej części województwa lubuskiego. Jego składnikiem jest jezioro Lubniewsko od którego pochodzi nazwa całości. Geologicznie obszar uformowany został w wyniku bezpośredniej akumulacji lodowcowej ostatniego zlodowacenia. Efektem działalności jest duża mozaika gleb oraz niezwykle urozmaicona rzeźba terenu. Różnice w wysokości dochodzą tu nawet do kilkudziesięciu metrów. Liczne jary i wąwozy, które porastają drzewostany bukowe, przypominają swoim wyglądem tereny podgórskie. Duża różnorodność warunków glebowych, w połączeniu z mikroklimatem tu panującym spowodowała ogromne zróżnicowanie zbiorowisk roślinnych na tym terenie. Występuje tu około 300 gatunków z czego aż 15 podlega ścisłej ochronie, jak np. rosiczka okrągłolistna czy bluszcz pospolity. Dlatego w 1993 roku, Rozporządzeniem ówczesnego wojewody gorzowskiego teren ten został objęty ochroną pod nazwą Zespół Przyrodniczo-Krajobrazowy Uroczysko Lubniewsko?. Powierzchnia lustra wody tego zbiornika to 240 ha co stanowi 17% całego Uroczyska Lubniewsko.

Północny skrawek jeziora znajduje się tuż przy drodze gminnej Lubniewice, Jornatów, Miechów, Sulęcin. W tym miejscu znajdują się dwa parkingi wędkarskie jeden tuż przy drodze drugi kawałek dalej, w lesie. Z stąd też widoczna jest jedyna wyspa znajdująca się na tym akwenie. Wschodnia część jeziora położona jest prawie równolegle z drogą krajową nr 136 na odcinku Lubniewice ? Wędrzyn, z której można dojechać poprzez Osiedle Świerczów albo Glisno do lustra wody. Tutaj również znajdują się miejsca parkingowe, skąd można następnie udać się pieszo na ciekawe miejscówki sprzyjające wędkarstwu. Najgorszy dojazd jest z kierunku południowego oraz południowo ? zachodniego od strony wsi Żubrów. Tam niestety w momencie dojazdu na wyznaczony parking, dalej musimy udać się pieszo, przeszło 2 km do najbliższego lustra wody, pozostawiając auto na parkingu ze względu na strefę ciszy panującą na tym terenie. Ponad południowo-wschodnim brzegiem jeziora wznosi się wczesnohistoryczne grodzisko słowiańskie z VII wieku. Z budowli ziemno - drewnianej dobrze zachowała się oryginalna część ziemna. Grodzisko jest dużą atrakcją, stanowi dobre miejsce do wypoczynku na trasie i doskonałe miejsce do obserwacji dużej części "Uroczyska". Grodzisko obejmuje majdan, wały i półkoliście zarysowane podgrodzie od strony południowej.

W prowadzonych odwiertach (wykopach) odkryto dwa poziomy osadnicze. Poziom pierwszy wczesnośredniowieczny z VII - VIII w., a więc czasów pogańsko - plemiennych, drugi - mówiący o ponownym zasiedleniu w wiekach XIV i XV. W wykopach na majdanie znaleziono skorupy ceramiczne typu grodziskowego, przedmioty żelazne, a także kości świń i jeleni. Okoliczna ludność niemiecka nazywała budowlę "Wendenschanze" co znaczy słowiański gród. Jego fantastycznie powyginana, wydłużona misa ma bardzo wiele zatok i półwyspów i jest dowodem rynnowego pochodzenia. Północna część jeziora jest najbardziej otwarta o szerokości ponad 1 km. W środkowej części jeziora zwanej Przesmykiem dwa przeciwległe cyple zwężają się, a ich szerokość to zaledwie niecałe 100 m. Uroku dodaje mu także niewielka wysepka w północnej części zwana Rybaki. Najgłębsze miejsce liczy sobie 15,2 m, natomiast najpłytszym miejscem jest część północno  wschodnia w okolicach przesmyku. Jezioro ze wszystkich stron otaczają niezwykle wysokie, strome wzgórza morenowe. Ich wysokość rośnie w kierunku południowo ? wschodnim. Najwyższe wzniesienie zwane jest Lubniewką. Jego wierzchołek znajduje się nadrzędnej 142 m npm, co oznacza, że różnica poziomów pomiędzy jego szczytem a lustrem wody sięga 94 m. Zbocza wzgórz pocięte głębokimi jarami posiadającymi nazwy własne, np. Wąwóz Wielki, Żubrowski, Cienki, Sobierajski, usiane są polodowcowymi głazami i porośnięte wspaniałymi, starymi, najczęściej bukowymi lasami. Akwen ma kilka stałych i okresowych dopływów powierzchniowych. Są to krótkie cieki spływające ze skłonów otaczających je wzgórz. Trzeba tu wymienić przede wszystkim: Potok Glisno (4km), Potok pod Grodziskiem (2,5km), Strugę Świerczowską (1km), Struga Stawki (1,5km), a także Czerwony Potok 2,8 km. Ostatni strumień płynący bystro pomiędzy kamieniami i wpływający do południowo zachodniego krańca jeziora jest uznawany za początek Lubniewki. Rzeka ta stanowi jedyny odpływ jeziora i opuszcza go w krańcu północnym ? wschodnim, jako krótki, szeroki na ok. 3,5 m kanał, którym pokonując odcinek o długości 0,5 km możemy przepłynąć do pobliskiego j. Lubiąż. Dalej potok ten wypływa z jeziora Lubiąż wpadając do pobliskiego jeziora Krajnik, gdzie początek swój ma Lubniewka.

Linia brzegowa dość mocno rozwinięta z licznymi kładkami i pomostami wędkarskimi wokół całego jeziora. Z wielu miejsc istnieje możliwość łowienia bezpośrednio z brzegu. W niektórych miejscach możemy napotkać na utrudnienia ze względu na liczną roślinność brzegową składającą się głownie z trzciny i oczeteru jeziornego. Dno jeziora bardzo podobnie jak i linia brzegowa bardzo mocno urozmaicone, dużo wypłyceń jak również tzw głęboczków. Białą rybę typu  płoć, leszcz, lin można bez najmniejszych problemów łowić z brzegu, wszędzie tam, gdzie nie ma pasa trzcin i roślinności wynurzonej. Ze względu na bujną roślinność podwodną zdecydowanie najlepiej jest łowić metodą odległościową ze spławikiem przelotowym, ale również możemy użyć sprzętu typowo gruntowego. Utrudnione jest tutaj także nęcenie, ponieważ nasza zanęta ginie w dywanie roślinności podwodnej. Jako przynęta bardzo dobrze sprawdza się tutaj żółta kukurydza, gotowany łubin, białe i czerwone robaczki, ewentualnie może być także ochotka. Na drapieżniki musimy koniecznie wybrać się łodzią, ze względu na to, że łowi się je z dalej od brzegu lub w miejscach brzegowych skąd nie ma dojścia. Szczupaki bardzo skutecznie łowione są w pobliżu zatopionych podwodnych głazów, górek, cypli i przy pasach licznie występujących tu trzcin. Jednak na prawdziwą uwagę wędkarstwa spinningowego, powinny zasługiwać tutejsze, bądź co bądź nie byle jakie, okonie - władcy podwodnych górek i narzutowych głazowisk. Tutejsze okonie uwielbiają zasiedlać miejsca obfitujące w różnego rodzaju kryjówki. W poszukiwaniu pokarmu nieprzerwanie penetrują wszystkie warstwy wody w zbiorniku. Natomiast przebywają one najczęściej tam, gdzie pływają liczne ławice uklei i płoci, czyli w toni lub czatują na swoją potencjalną ofiarę w pobliżu gwałtownych spadów dna, przy tzw. podwodnych grzbietach. Można tu trafić osobniki osiągające 1 kg - 2 kg, trzymają się na ogół głębin, skąd podejmują częste wypady na płycizny. W ciągu dnia okonie są w stałym ruchu dlatego, jeśli nie możemy się doczekać brania w jednym miejscu, należy niezwłocznie przenieść się w inne. Może się także zdarzyć, ze brania z początku bardzo intensywne, nagle ustają. Wówczas należy starać się zlokalizować dokładnie nowe miejsce przebywania garbusów. Bezwzględnie powinniśmy ustalić, czy biorą one w górnych, czy dolnych warstwach wody. Osobniki wielkości 15 - 20 cm przebywają z reguły w strefie przybrzeżnej, a rekordowe okazy nie zawsze, choć najczęściej w głębinie - nad stokami podwodnych górek i wokół nich samych, a także przy zatopionych pniach lub innych zawadach. Największe skupisko podwodnych górek znajduje się na w północnej części akwen. Lubniewsko to jezioro wielosezonowe. Nawet listopad, który na wielu zbiornikach jest martwym okresem, obdarzy cierpliwego wędkarza rybami. Na plan pierwszy wysuwa się oczywiście sandacz, ale może trafić się także jesienny szczupak lub grudniowy okaz okonia. Myślę że nie trzeba będzie namawiać nikogo długo do odwiedzenia tego zbiornika celem oddania się największej rozkoszy jakim jest wędkowania każdą metodą niezależnie od tego czy jesteśmy amatorami czy już prawie a może zawodowcami. Każdy kto choć raz odwiedzi to jezioro podzieli mój pogląd iż nie ma już wiele takich bajecznych miejsc dla wędkarzy. Jako ciekawostkę mogę dodać, mój kolega Robert Taszarek od dawna ma w swoich planach wędkowanie na tym zbiorniku celem zweryfikowania krążących o nim opowieści, a w szczególności o okazach tu występujących.

Plan Batymetryczny pochodzi z przewodnika wędkarskiego "Między Wartą a Pliszką"

Pozdrawiam

Paweł GARBUS Kołodziejczyk

Powrót do mapy

Komentarze  

 

# mlody1995 2010-12-14 18:23

Jak zwykle tekst i zdjęcia najwyższej jakości Piąteczka.

 

 

# robdemolka 2010-12-14 21:16

Nie będę sypał bajery na temat tego artykółu dla mnie I klasa.

 

 

# norbiko 2010-12-14 22:07

http://1.1.1.5/bmi/www.wedkarstwotv.pl/images/userfiles/garbus/lubniewsko/IMG_5123.jpg
Ale tu muszą rosnąć podgrzybki
Piękne krajobrazy.
*****

 

 

# Garbus 2010-12-15 17:33

Chłopaki dziękuję za kilka dobrych słów i dla takich jak wy warto pisać!!!

 

 

# kaczorOlsztyn 2010-12-16 08:54

cudnowne krajobrazy :) mi się podoba :) artykuł tez super :)

No czekamy na więcej takich :)

 

 

# gocek83 2010-12-16 20:12

to wszystko prawda często łowie na tym jeziorku widoki przepiękne miałem kilka dużych ryb na haczyku ale niestety z żadną nie wygrałem

 

 

# turalam 2010-12-19 03:07

Swietny opis Garbusie
Mam tylko jedno pytanie a mianowicie do kogo nalezy jezioro i czy wymagane jest wykupienie pozwolenia a jesli tak to gdzie?

 

 

# Garbus 2010-12-19 17:01

Cytuję turalam:

Swietny opis Garbusie
Mam tylko jedno pytanie a mianowicie do kogo nalezy jezioro i czy wymagane jest wykupienie pozwolenia a jesli tak to gdzie?

Witam
Dzierżawcą tego jeziora jest PZW Okręg Gorzów Wlkp. i tam należ zasięgnąć wszelkich informacji o opłatach.

 

 

# MaReX28 2011-01-06 18:55

bylem...łowiłem.....piękna sprawa naprawde malownicze jeziorko....pamiętam jak raz ojciec złowił tam piękną złocistą wzdręgę na słoninę...co to były za łowy....

 

Odśwież komentarze
Kanał RSS z komentarzami do tego postu.

JComments