Białe Morza.

                Bogatszy o spory zasób doświadczeń z pracy przy rozbudowie Zakładów Chemicznych w Mątwach koło Inowrocławia, dostałem możliwość samodzielnego kierowania robotami przy modernizacji Zakładów Sodowych w Janikowie.

                Miejscowości współcześnie znanej wędkarzom z doskonałych siatek na ryby, a szerszemu ogółowi z bliźniaczek syjamskich i arabskiego księcia, który sfinansował operację ich rozdzielenia.

                Był rok 1981. Czas kolejnych gotowości strajkowych, strajków ostrzegawczych i solidarnościowych, flagowania bram zakładów no i kartek żywnościowych.

                Jako liczebnie niewielka grupa osób, ograniczaliśmy się do werbalnego popierania działań związkowców z Janikosody.

                 W czasie totalnego niedoboru wielu produktów, każdy próbował  z ogólnej puli uszczknąć dla siebie coś poza kartkowym rozdziałem.

                 Technolodzy z miejscowej Sody opracowali chałupniczy sposób produkcji proszku do prania. Składniki, głównie soda, trafiały do małej betoniarki i po wymieszaniu były konfekcjonowane do worków foliowych. Proszek stanowił deputat pracowniczy.

                 Nie pamiętam już jakim trafem, ale prawdopodobnie przez naszego majstra „Orzeszka” poznałem gospodarza prowadzącego w okolicy hodowlę bydła zarodowego. Odchowane jałówki trafiały do innych gospodarstw, a byczki do konsumpcji wśród znajomych. Pyszna cielęcina.

                 Jak to w pracy, zdarzały się różne sytuacje. Wszedł któregoś dnia do biura Zygmunt – operator koparki. Trzymał coś za sobą i powiada: zobacz kierownik, co wykopałem? Położył na biurku ludzką czaszkę. Całą, nie uszkodzoną, z pełnym uzębieniem, widać niezbyt starego człowieka. Zatelefonowałem na posterunek. Ledwie raczyli się zainteresować znaleziskiem. Włożyłem czaszkę do szafy. Niech czeka. Po kilku dniach pojawił się funkcjonariusz, obejrzał czerep. Stwierdził, że nie mają w aktach żadnego zgłoszenia zaginięcia kogokolwiek i nie będą się czaszką zajmować. Skąd się wzięła  w szczerym polu?

Fot. Czaszka wykopana przez koparkę.

                Nie mogę wyłuskać z pamięci nic wesołego z tamtego okresu. Działo się dużo. Niektóre z tych zdarzeń nie kwalifikują się do opowiedzenia.

               Może o weryfikacji?

                W firmie wprowadzono nowy system wynagradzania. Zarobki miały odtąd zależeć od grupy zaszeregowania, a ta od kwalifikacji i stażu pracy. Krótko mówiąc  - wszystkie papiery na stół. Świadectwa, zaświadczenia, szkolenia, kursy, uprawnienia. Wiodącą postacią na naszej budowie był Władek – brygadzista cieśli. Radził sobie z każdym rysunkiem, najbardziej skomplikowaną konstrukcją. Przyszła i na niego kolej stanąć przed komisją kwalifikacyjną. Przewodniczący otwiera teczkę Władka, patrzy, a w niej tylko jeden papierek – świadectwo ukończenia szkoły podstawowej.   Z niedowierzaniem patrzy na brygadzistę i pyta: Jak to jest możliwe, że jesteś Pan tak dobrym fachowcem? A Władek na to: Bo ja, panie kierowniku, ja się urodziłem cieślą. 

                Inne zdarzenie.

                Kierownik naszego zespołu budów miał rangę dyrektora. W warsztacie pracował spawacz – samouk,  taka złota rączka, ale bez uprawnień. Przy jakieś  okazji nasz Dyrektor zażartował: słyszałem, że z Pana jest taki pół-spawacz? Mistrz elektrody się obruszył i z grubej rury: jak ja jestem pół-spawacz, to Pan jest pól-dyrektor. Tak się Wackowi dostało.

                 Miało być o jeziorze, a rozpisałem się o „białym morzu”. Tak inaczej nazywane są stawy odpadów.

               Jezioro Pakoskie jest położone bliżej Janikowa niż Pakości. Grobla usypana dla poprowadzenia linii kolejowej i drogi,  dzieli je na dwie części. Nad południową, na wzór kruszwickiej, powstała nasza baza rekreacyjno-wędkarska. Barakowóz, pomost na pływakach, łódka, rower wodny i plaża z dwóch wywrotek piasku. Dla zapewnienia „opieki” bazie,  wybraliśmy miejsce obok obejścia znajomego gospodarza. Czasy nie sprzyjały takim inicjatywom. Dla ucięcia dociekań i pytań stanęła tabliczka:       Teren prywatny. Wojewoda. Tak nazywał się nasz gospodarz. Pomogło.    

                                            Fot. Sylwester u Wojewody.                                         

               Spotykaliśmy się nad wodą w mniejszych lub większych grupach znajomych. Najchętniej łowioną rybą były oczywiście węgorze i sandacze. Do jeziora trafiała ciepła woda z systemów chłodzenia pobliskich zakładów. Ryby urastały w niej do słusznych wymiarów.

Słupsk, wrzesień 2011 r.